Danstechniek

Buikdans is een isolatiedans: de danseres beweegt verschillende lichaamsdelen onafhankelijk van elkaar. Eerst leer je deze kunst van het isoleren: je leert basisbewegingen afzonderlijk per lichaamsgebied. Na verloop van oefening kun je de verschillende bewegingen per afzonderlijk lichaamsgebied tegelijkertijd gaan toepassen: combineren, we spreken dan van laagjes. Buikdans gebeurt dus met het hele lichaam. Hoewel de bewegingen in het buik-en bekkengebied centraal staan, gebruik je ook je hoofd, armen, handen, schouders, borst, knieën, benen en voeten. Het is geen dans waarbij je op de plaats blijft staan: ruimtegebruik, dus gebruik van passen en passencombinaties is essentieel.

Buikdansbewegingen zijn uiteraard niet willekeurig, er is sprake van een eigen bewegingsvocabulaire: lemniscaat patronen, cirkels, slangachtige bewegingen (vloeiende bewegingen) en variaties hier op worden afgewisseld met staccatomovements (korte, strakke, vaak ritmische bewegingen).

Danscultuur

Buikdans is tot bloei gekomen in de Arabische cultuur en de Egyptische danstraditie is nog steeds toonaangevend. In de lessen komen verschillende stijlen uit de Egyptische danstraditie aan bod zoals balady, saaidi (stokdans), klassieke dans en hedendaagse moderne buikdans.
In de Arabische danscultuur bestaat er een nauwe relatie tussen muziek en dans. Om de muziek te kunnen vertalen naar dans maak je kennis met verschillende Arabische muziekstijlen, je leert veel gebruikte Arabische ritmes en muziekstructuren herkennen en daarbij passende danscombinaties te vinden. Van oorsprong wordt buikdans spontaan geïmproviseerd. Door de ontwikkeling naar podiumkunst wordt deze dans – en dit geldt zowel voor groeps- als solodansen – meer en meer gechoreografeerd. In de lessen leer je daarom regelmatig choreografieën, daarnaast blijft improvisatie een terugkerend onderdeel van de les.